رجوع به : از بند گيرد بندانديش . . . ، شود . چو با جاودان مهره بازى كنى * تن خويشتن در زيان افكنى . حضرت اديب . چو باد اندر شكم پيچد فرو هل * كه باد اندر شكم باريست بر دل . سعدى . رجوع به : حريف ترشروى . . . ، شود . چو با دشمنم دوستى افكنى * بود با من اين دوستى دشمنى . حضرت اديب . رجوع به : اندر جهانت بر دو گروه . . . ، شود . چو باد صبا بر گلستان وزد * چميدن درخت جوانرا سزد . سعدى . رجوع به : نزيبد مرا با جوانان . . . ، شود . چو با دل زبان را بود راستى * ببندد ز هر سو در كاستى . فردوسى . رجوع به : اگر خواهى از هر دو سر آبروى . . . ، شود . چو باران رفت بارانى ميفكن * چو ميوه سير خوردى شاخ مشكن . سعدى . رجوع به : چوبه گشتى طبيب از خود . . . ، شود . چو بارم آرد شد ديگر چرا در آسيا مانم * ( سپهر از كجرويها توتيا كرد استخوانم را ) صائب . چو بازار بخواهى بسر تاج را * مياموز خوى غليواج را . حضرت اديب . چوب از بهشت آمده است . رجوع به : از بند گيرد . . . ، شود . چو با زورمندان فتد داورى * گريزندگى به كه زور آورى امير خسرو . رجوع به : پنجه با ساعد سيمين . . . ، شود . چو با سفله‌گوئى بلطف و خوشى * فزون گرددش كبر و گردنكشى . سعدى . رجوع به : با بدان بد باش . . . ، شود . چو باشد جهانجوى با فر و هوش * نبايد كه دارد ببدگوى گوش . فردوسى . چو باشد درم دل نباشد دژم * ( دگر ده شتر بار كرد از درم . . . ) فردوسى . و در جاى ديگر فرمايد : گهر هست و دينار و گنج و درم * چو باشد درم دل نباشد دژم . فردوسى . رجوع به : اى زر تو خدا نهء . . . ، شود . چو باشد مرد عاشق در بر دوست * همه زشتى بچشمش سخت نيكوست . ويس و رامين . رجوع به : بلخ اندر بسنگى برنبشته است . . . ، شود . چو باشد هنر بخت نبود چه سود * ( هنر بد مرا بخت فرخ نبود . . . ) اسدى . رجوع به : اگر بهر سر مويت . . . ، شود . چو با عامه نشينى مسخ گردى * چه جاى مسخ بلكه نسخ گردى مبادا هيچ با عامت سروكار * كه از فطرت شوى ناگه نگونسار . شبسترى .